در فضای بیکران آواره کرد

قطره قطره او چکاندم بر زمین

او از آن بالا مرا نظاره کرد

آرزوهای مرا از من گرفت

چاره جو هارا چنین بیچاره کرد

من شدم عکسی به دیوار اتاق

تا سکوتی سینه ام را پاره کرد

چون شکست آن شیشه قاب دلم

کوه دل آتشفشان یکباره کرد

روح من از جسم من پرواز کرد

او چه راحت این قفس را باز کرد

همچون ققنوسی از آتش پر گرفت

پس رها شد بال و پر را باز کرد

از میان شعله ها سر بر کشید

رفت تا خود را چنان یک راز کرد

اصل من در جای دیگر جای داشت

رفت،بودن را ولی آغاز کرد

غرق عطروبوی خود شد،تا که او

شاعری را،عشق،دستان ساز کرد

عشق را ر زد دل دریایی ام

با تو خود را این چنین دمساز کرد